ای آرزوی من تو آن همای بخت منی کز دیار دور پر پر زنان به کلبه ی من پر کشیده ای

بر بامم ای پرنده ی عرشی خوش آمدی در کلبه ام بمان، ای آنکه همچو من

یک آشیان گرم محبت ندیده ای با من بمان که من

یک عمر، بی امید همراه هر نسیم، بگلزار عشق ها

در جستجوی یک گل خوشبو شتافتم می خواستم گلی که دهد بوی آرزو

اما نیافتم

شبهای بس دراز

با دیدگان مات

بر مرکب خیال، نشستم امیدوار

دنبال یک ستاره، فضا را شکافتم

می خواستم ستاره ی امید خویش را اما نیافتم پس روزهای تلخ

غمگین و نامراد همراه موج های خروشان و بی امان تا عمق بی کرانه ی دریا شتافتم

شاید بیابم آن گهری که می خواستم اما نیافتم امروز یافتم